Perfectionisme

In een bijdrage aan het tijdschrift van zijn studievereniging schrijft een jonge student ‘…. We schamen ons voor onze weelde…’ en …’wie zijn wij nou om het (de tijdgeest) te veranderen….’. Hoe een neiging naar perfectionisme tot hinderlijk uitstelgedrag kan leiden.

Volgens Flett (2009) is perfectie het streven naar hoge standaarden bij alles wat men doet.

Dat streven wordt versterkt door de waardering in onze samenleving voor daadkracht, presteren, succes en invloed. Volgens Jennifer Crocker en Lora Park (2004) is het najagen van eigenwaarde  een van de belangrijkste bezigheden is in onze samenleving. Scholen weiden lessen aan het onderwerp en bijna iedereen organiseert zijn leven min of meer rond mensen, activiteiten en situaties die de eigenwaarde ondersteunen, onderhouden en beschermen. Het idee dat onze eigenwaarde afhankelijk is van onze talenten, inspanningen en aanzien is meest gestimuleerd in onze cultuur. De kosten van dit streven zijn hoog. Het streven naar perfectie is beladen met schadelijke bijwerkingen.

Perfectionisme, het hebben van slechts één doel, lijkt vaak troost en zekerheid te bieden. Het geeft focus, richting – een reden om te doen wat je doet. Maar perfectionisme kan ook verlammend werken. (Zie verder  https://www.groene.nl/artikel/perfectionisme-als-troost)

Het streven naar hoge standaarden blokkeert. Wanneer kun je tevreden zijn als je nooit zeker bent of je je streefdoel hebt gehaald? Of je wel aan al het denkbare gedacht hebt. De tijd die nodig is om dat te overzien neemt toe, en uiteindelijk kom je tot niets meer. Opgebrand raken is een klacht van perfectionisten. Perfectie is pure fictie (Ferrari, 2012). Het gaat niet om het winnen, maar om het hanteren van verliezen en tegenslagen.

In een tijd waarin het ons aan weinig ontbreekt en veel ouders hun kinderen in de beste omstandigheden konden helpen opgroeien hebben de kinderen intussen in de gaten gekregen wat nodig is om zo’n ideaal vorm te geven. Die ‘perfectie’ is hen zwaar te moede.

Volgens de onderzoekers ligt het belang van eigenwaarde meer in de manier waarop je eraan werkt, dan in de mate waarin je het ervaart. Volgens hen ontwikkelen mensen eigenwaarde als ze doelen stellen om hun vaardigheden en kwaliteiten te gelde te maken. In het werken aan doelen waarmee vaardigheden en talenten tot hun recht komen groeit de eigenwaarde.

In onderstaand artikel bespreken Jennifer Crocker en Lora Park o.a. hoe de kosten van het streven naar eigenwaarde kunnen worden vermeden.

http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.531.1244&rep=rep1&type=pdf

x