Martine Delfos

Martine Delfos is een autoriteit op het gebied van onderzoek naar kenmerken van jeugd en jongeren en niet te missen als informatiebron voor opvoedondersteuning. Haar recente boek[1] is een must-read voor ouders,  niet in de laatste plaats vanwege de samenvattende oneliners die overtuiging en actie motiveren. (‘Ouders zijn soms bang dat het zinloos is om grenzen te stellen.’, p.280).

Mooi is dat het wortelt in zeer oude kennis (Aristoteles:  ‘het karakter van de jeugd is geneigd tot begeerte’), de jongste inzichten over rijping van het centrale zenuwstelsel ( ‘De rijping ervan duurt 27 jaar.’ p.56) en de invloed van media en het virtuele milieu (‘Het VM is een opvoedende instantie die niet als zodanig is bedoeld.’ p. 191)

Vooral in een tijd waarin veel aandacht gevraagd wordt voor jongens-en-onderwijs[2], is belangrijk dat ouders zich realiseren welke positie zij innemen in het netwerk van hun kind, en hoe zij met hun kind kunnen communiceren.

Informeer je ook met http://hetkind.org/2014/12/13/lezing-martine-delfos-pubers-willen-hun-hersens-gebruiken/

 

 

 



[1] Psychologie van de adolescentie (Pearson, 2012)

Steun, sturing en inspiratie

Er is steeds meer aandacht voor de hersenen[1] en recent onderzoek bevestigt dat de ontwikkeling van onze hersenen na de adolescentie door gaat tot in de volwassenheid. Het is bitter te weten dat juist in de fase van de adolescentie, waarin jongeren allerlei belangrijke beslissingen moeten nemen, die hersenontwikkeling tot ongewenst gedrag kan leiden. Gevoelens rijpen eerder dan het verstand (cognitieve controle) en in de praktijk is die ontwikkeling vooral zichtbaar bij jongens die zich impulsief en risicovol gedragen. Esther Keulers onderzocht de hersenontwikkeling van adolescenten en constateerde nieuwe verschillen tussen de geslachten in hun ontwikkeling naar volledige rijping[2]. Zo zouden mannen meer tijd nodig hebben dan vrouwen om een (hypothetische) situatie te kunnen beoordelen en vraagt het nemen van gemotiveerde beslissingen meer tijd voor mannen dan voor vrouwen.

Prof. Dr. Jelle Jolles concludeert dat de omgeving van de mens bepalend is voor een efficiënte groei en ontwikkeling van het brein. Volgens hem wordt hersenontwikkeling vooral bepaald door de kwaliteit van de steun, sturing en inspiratie die adolescenten (jongeren en ouderen!) van hun omgeving ontvangen. Juist door die drie, steun, sturing en inspiratie wordt de ontwikkeling van mensen gefaciliteerd. En,  zegt Jolles: een langzaam groeiende boom kan ook de hoogste worden.

 



[1] www.jellejolles.nl

[2] Zie voor het proefschrift  http://arno.unimaas.nl/show.cgi?fid=21278

lampjes

Hoe ervaart u dat?

Onlangs ging de film Echte Jongens in première, een film van filmmaakster en moeder van zoon Melle, Katinka de Maar.  Melle is een van de hoofdpersonen in haar integer document dat handelt over de worsteling van een moeder met een zoon die moeite heeft om een plek in de basis- en middelbaar onderwijs te behouden. Melle is druk en past niet in het regime van de klas. De leerkracht en de school besluiten een dossier aan te leggen over zijn gedrag dat er toe leidt dat Melle het stempel ADD krijgt en naar aangepast onderwijs moet. Een poging om haar zoon terug op het regulier onderwijs te krijgen mislukt omdat de school gebruik van  Ritalin als voorwaarde stelt, en dat gaat de ouders te ver.

De filmmaakster besluit om zelf leraar basisonderwijs te worden om zo te kunnen begrijpen  waar de leerkracht voor staat.

De conclusie van de film is dat het onderwijs geen ruimte laat voor de jongens die dit nodig hebben.  Het contact met druk bezette en in regels en structuren gevangen veelal vrouwelijke leerkrachten is moeizaam.  De ene mannelijke leerkracht die in de film figureert, bindt de jongens met humor en persoonlijke opdrachten.

Uiteindelijk haalt Melle zijn middelbare school diploma, de vlag mag uit. De laatste beelden in de film gaan over Melle die een exercitie oefent als militair in opleiding. Hoe het verder gaat blijft in het midden. En juist dat vervolg is interessant.

Ook jongens die hun middelbare schooljaren hebben afgesloten met een diploma blijven hun tijd om de wereld op hun eigen manier te verkennen nog nodig hebben. Sommigen kost het jaren voor ze de vorm hebben gevonden waarin ze zich kunnen voegen naar wat de samenleving van hen vraagt.[1]

Dat het zo lang kan duren voordat jongens integreren in het systeem is voor velen, onderwijs mensen maar ook ouders, onbegrijpelijk en moeilijk aanvaardbaar. Hoe kan het dat die aardige en meest betrokken en gemotiveerde jongens zo veel tijd nemen om te doen wat zij willen doen? En wat betekent het eigenlijk voor hen die tussentijd?

 

Wat is uw verhaal?
Wat ziet u dat uw zoon doet?
Wat doet u daarmee?

Wilt u uw verhaal laten horen?
Reageer via de knop elders op de site.

 



[1] In haar verslag schrijft de Onderwijsinspectie (2012) dat het percentage WO-Bachelor studenten dat na 3 jaar de B haalt zorgelijk laag is (20%). Het aantal HBO studenten dat na 5 jaar een diploma haalt noemt de Inspectie laag (55%). In april 2013 schrijft de Inspectie dat in de periode 2011-2012 het diplomarendement (opnieuw) is gedaald en dat de uitval in het gehele hoger onderwijs is gestegen.

boeken1
x